مدرسه عشق  
 
 

مدرسه عشق

      در مجالی که برایم باقی است      باز همراه شما مدرسه ای می سازیم      که در آن همواره، اول صبح، به زبانی ساده، مهر تدریس کنند و بگویند:

     خدا، خالق زیبایی و سراینده عشق

                                                                  آفریننده ی ماست

     مهربانی است که ما را به نکویی، دانایی، زیبایی و به خود می خواند. جنتی دارد، نزدیک، زیبا و بزرگ. دوزخی دارد، به گمانم کوچک و بعید.

     در مجالی که برایم باقی است      باز همراه شما مدرسه ای می سازیم

    که خرد را با عشق، علم را با احساس و ریاضی را با شعر، دین را با عرفان، همه را با تشویق تدریس کنند.

     لای انگشت کسی قلم نگذارند و نخوانند کسی را حیوان و نگویند کسی را کودن و معلم هر روز روح را حاضر و غایب بکند و به جز ایمانش هیچ کس چیزی را حفظ  نباید بکند.

    مغزها پر نشود چون انبار، قلب خالی نشود از احساس.

     درس هایی بدهند که به جای مغز دلها را تسخیر کنند، از کتاب تاریخ جنگ را بر دارند، در کلاس انشا، هرکس حرف دلش را بزند.

     غیر ممکن را از خاطره ها محو کند، تا کسی بعد از این، باز همواره نگوید "هرگز". به آسانی همرنگ جماعت نشود.زنگ نقاشی تکرار شود، رنگ را در پاییز تعلیم دهند، قطره را در باران، موج را در ساحل، زندگی را در رفتن و برگشتن از قله کوه و عبادت را در خدمت خلق، زنبور را در کندو و طبیعت را در جنگل ودشت. 

     در مجالی که برایم باقی است     باز همراه شما مدرسه ای می سازیم

    که در آن آخر وقت به زبانی ساده شعر تدریس کنند و بگویند، که تا فردا صبح خالق عشق نگهدار شما!

                                                                                     "شعر از مجتبی کاشانی"